Οσία Μακρίνη αδελφή Μεγάλου Βασιλείου

Η Μακρίνα γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας γύρω στο 330 μ.Χ. Ήταν αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου. Η οικογένειά της ήταν επιφανής και χριστιανική. Η γιαγιά της, επίσης Μακρίνα, είχε υποστεί διωγμούς επί Διοκλητιανού. Οι γονείς της, Βασίλειος ο Πρεσβύτερος και Εμμέλεια, είχαν δέκα παιδιά. Ανάμεσά τους ήταν ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβαστείας. Αυτά τα αδέλφια της αργότερα έγιναν σημαντικές μορφές της Εκκλησίας. Η Μακρίνα, ως πρωτότοκη, ανέλαβε νωρίς ευθύνες μέσα στην οικογένεια.

Από μικρή ηλικία, η Μακρίνα αφοσιώθηκε στην πνευματική ζωή. Είχε αρραβωνιαστεί, όμως ο μνηστήρας της πέθανε πρόωρα. Τότε αποφάσισε να αφιερωθεί στον Θεό. Επέλεξε την παρθενία και την ασκητική άσκηση αντί της έγγαμης ζωής. Η επιλογή της ήταν σημαντική για την προσωπική της πορεία. Επηρέασε επίσης την οικογένειά της. Η Μακρίνα ασκήθηκε προσωπικά. Έδωσε όμως και παράδειγμα στους γύρω της.

Η Μακρίνα μετέτρεψε την οικογενειακή τους έπαυλη στον Ίριδα του Πόντου σε κοινοβιακό μοναστήρι. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, Βασιλείου του Πρεσβύτερου, έπεισε τη μητέρα της, Εμμέλεια, να αφήσουν την κοσμική ζωή. Ίδρυσαν μαζί αυτή την κοινότητα. Εκεί, η Μακρίνα έγινε η πνευματική ηγέτιδα και δασκάλα. Δημιούργησε ένα πρότυπο μοναστικής ζωής, βασισμένο στην κοινοκτημοσύνη, την εργασία, την προσευχή και τη μελέτη των Γραφών. Η κοινότητα επηρέασε άμεσα τον αδελφό της, Μέγα Βασίλειο, στις δικές του προσπάθειες για τη διαμόρφωση του μοναχισμού.

Ο αδελφός της, Γρηγόριος Νύσσης, την επισκέφθηκε λίγο πριν τον θάνατό της, περίπου το 379 μ.Χ. Κατέγραψε τις συζητήσεις τους και τον βίο της στο έργο του «Περί ψυχής και αναστάσεως» και κυρίως στον «Βίο της Οσίας Μακρίνης». Τα κείμενα αυτά αποτελούν τις κύριες ιστορικές πηγές για τη ζωή της. Από αυτά αντλούμε πληροφορίες για την πνευματική της σοφία και την πίστη της. Η Μακρίνα αναγνωρίζεται ως σημαντική μορφή του πρώιμου χριστιανικού μοναχισμού.

Οι πηγές, κυρίως ο «Βίος της Οσίας Μακρίνης» του Γρηγορίου Νύσσης, αναφέρουν περιστατικά που θεωρούνται θαύματα. Ένα τέτοιο είναι η θεραπεία ενός κοριτσιού από όγκο στο μάτι. Η Μακρίνα το θεράπευσε με το σημείο του σταυρού και προσευχή. Επίσης, περιγράφεται αύξηση της τροφής σε περιόδους λιμού στο μοναστήρι της. Η τροφή επαρκούσε για όλες τις μοναχές. Αυτά τα αφηγήματα αποτελούν μέρος της αγιολογικής παράδοσης.

Στον Πόντο, όπου έζησε η Μακρίνα, αλλά και σε περιοχές της Μικράς Ασίας και αργότερα στην Ελλάδα, η μνήμη της τιμάται. Μοναστήρια και εκκλησίες με το όνομά της διοργανώνουν πανηγυρικές λειτουργίες στις 19 Ιουλίου. Στα χωριά της Καππαδοκίας, πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι γυναίκες ζύμωναν ειδικά ψωμιά, τα «Μακρινά». Τα μοίραζαν ως ευλογία, πιστεύοντας ότι προστάτευαν τις οικογένειες από ασθένειες. Σήμερα, σε ορισμένες περιοχές, κυρίως σε γυναικεία μοναστήρια, οι μοναχές διαβάζουν αποσπάσματα από τον «Βίο» της Μακρίνας. Βρίσκουν εκεί έμπνευση για την ασκητική της ζωή και τη σοφία της. Συχνά, στις αγιογραφίες, η Μακρίνα απεικονίζεται με ένα βιβλίο, σύμβολο της μελέτης και της διδασκαλίας της.