Ιουβενάλιος πατριάρχης Ιεροσολύμων

Ο Ιουβενάλιος ανέλαβε τον πατριαρχικό θρόνο της Ιερουσαλήμ γύρω στο 422 μ.Χ. Η Ιερουσαλήμ τότε έφερε τον τίτλο του πατριαρχείου, αλλά η δικαιοδοσία της ήταν περιορισμένη. Υποτασσόταν στον Μητροπολίτη Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος ανήκε στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Βασικός στόχος του Ιουβενάλιου ήταν η αναβάθμιση της Ιερουσαλήμ. Επιδίωκε την ανεξαρτησία της από την Αντιόχεια. Ήθελε η δικαιοδοσία της να περιλαμβάνει τις τρεις επαρχίες της Παλαιστίνης: την Πρώτη, τη Δεύτερη και την Τρίτη. Αυτή η επιδίωξη τον έφερε σε άμεση σύγκρουση με τον Πατριάρχη Αντιοχείας, αρχικά τον Μάξιμο Β’ και αργότερα τον Δόμνο Β’.

Συμμετείχε ενεργά στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου το 431 μ.Χ. Εκεί, τάχθηκε με το μέρος του Κύριλλου Αλεξανδρείας εναντίον του Νεστόριου. Η παρουσία του στην σύνοδο είχε μεγάλη σημασία. Συνέβαλε στην καθαίρεση του Νεστόριου και στην καταδίκη των διδασκαλιών του. Οι προσπάθειές του να διευρύνει τη δικαιοδοσία της Ιερουσαλήμ συνεχίστηκαν. Στη Ληστρική Σύνοδο της Εφέσου το 449 μ.Χ., προσπάθησε ξανά να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της Ιερουσαλήμ, όμως χωρίς μόνιμο αποτέλεσμα. Η καθοριστική στιγμή ήρθε με την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ.

Στη Χαλκηδόνα, ο Ιουβενάλιος αρχικά υποστήριξε τον Διόσκορο Αλεξανδρείας, ο οποίος προωθούσε τον Μονοφυσιτισμό. Αργότερα, άλλαξε στάση και αποδέχθηκε τον όρο πίστεως της Χαλκηδόνας. Αυτή η αλλαγή ήταν πολιτικά έξυπνη. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή του, η Σύνοδος αναγνώρισε επίσημα την Ιερουσαλήμ ως Πατριαρχείο, ανεξάρτητο από την Αντιόχεια. Η δικαιοδοσία της περιλάμβανε πλέον τις τρεις επαρχίες της Παλαιστίνης. Αυτό αποτέλεσε μεγάλη νίκη για τον Ιουβενάλιο. Εξασφάλισε την εκκλησιαστική αυτονομία της Ιερουσαλήμ. Μετά τη Χαλκηδόνα, ο Ιουβενάλιος αντιμετώπισε προβλήματα στην εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου στην Παλαιστίνη. Ο Μονοφυσιτισμός είχε ισχυρή υποστήριξη εκεί. Αντιμετώπισε αντίσταση, συμπεριλαμβανομένου του αντι-χαλκηδόνιου μοναχού Θεοδοσίου, ο οποίος για λίγο σφετερίστηκε τον πατριαρχικό θρόνο. Ο Ιουβενάλιος εξορίστηκε προσωρινά. Επανήλθε όμως με αυτοκρατορική υποστήριξη. Υπηρέτησε ως Πατριάρχης μέχρι τον θάνατό του, περίπου το 458 μ.Χ.

Δεν υπάρχουν ιστορικές αναφορές σε θαύματα που αποδίδονται στον Ιουβενάλιο, είτε κατά τη ζωή του είτε μετά τον θάνατό του. Η φήμη του συνδέεται αποκλειστικά με την ικανότητά του στη διοίκηση και τον αγώνα του για την αναβάθμιση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τιμούν τη μνήμη του Ιουβενάλιου. Δεν υπάρχουν ευρέως διαδεδομένες λαϊκές παραδόσεις ή συγκεκριμένα έθιμα που να συνδέονται άμεσα με εκείνον, όπως συμβαίνει με άλλους αγίους. Η τιμή του είναι λειτουργική και ιστορική. Αναγνωρίζει τον καθοριστικό του ρόλο στην ίδρυση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Η μνήμη του εορτάζεται στις 2 Ιουλίου.