Άγιος Μαυρίκιος

Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., ο Μαυρίκιος, που καταγόταν από τη Θήβα της Αιγύπτου, υπηρέτησε ως αξιωματικός στο ρωμαϊκό στρατό. Ήταν επικεφαλής της Θηβαϊκής Λεγεώνας, μιας μονάδας που αποτελούνταν από χριστιανούς στρατιώτες. Η λεγεώνα αυτή, που προερχόταν από την Άνω Αίγυπτο, είχε αποσπαστεί από τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό για να καταστείλει μια επανάσταση των Βαγγέων στη Γαλατία. Η παρουσία μιας χριστιανικής στρατιωτικής μονάδας, αν και σπάνια, δεν ήταν αδύνατη. Ο χριστιανισμός είχε ήδη εξαπλωθεί σε διάφορα στρώματα της ρωμαϊκής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένου του στρατού, πριν από τους διωγμούς του Διοκλητιανού.
Η λεγεώνα του Μαυρίκιου στάθμευε στο Acaunum, το σημερινό Saint-Maurice της Ελβετίας. Ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός διέταξε τους στρατιώτες να προσφέρουν θυσίες στους ρωμαϊκούς θεούς. Αυτή ήταν μια συνήθης πρακτική για την επιβεβαίωση της πίστης στον αυτοκράτορα και το κράτος. Τους ζήτησε επίσης να συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις εναντίον τοπικών χριστιανικών κοινοτήτων. Ο Μαυρίκιος και οι στρατιώτες του αρνήθηκαν τις διαταγές. Δήλωσαν την πίστη τους στον Χριστό και ότι δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος σε ειδωλολατρικές τελετές ή να βλάψουν τους ομοθρήσκους τους. Η άρνηση αυτή θεωρήθηκε πράξη ανυπακοής και προσβολή της αυτοκρατορικής εξουσίας.
Ο Μαξιμιανός αντέδρασε αμέσως και σκληρά. Διέταξε την εφαρμογή του δεκατισμού. Ο δεκιτισμός ήταν μια αρχαία ρωμαϊκή στρατιωτική τιμωρία όπου ένας στους δέκα στρατιώτες εκτελούνταν. Παρά τον δεκιτισμό, η Θηβαϊκή Λεγεώνα παρέμεινε πιστή στην πίστη της. Ο αυτοκράτορας επανέλαβε τη διαταγή για θυσίες και, μετά από νέα άρνηση, διέταξε έναν δεύτερο δεκατισμό. Ο Μαξιμιανός, βλέποντας την αμετακίνητη στάση του Μαυρίκιου και των ανδρών του, διέταξε την πλήρη εξόντωση ολόκληρης της λεγεώνας. Ο Μαυρίκιος, μαζί με τους συναδέλφους του Exuperius και Candide, εκτελέστηκαν περίπου το 287 μ.Χ. ή το 302 μ.Χ., ανάλογα με τις ιστορικές πηγές.
Ο θάνατος του Μαυρικίου και της Θηβαϊκής Λεγεώνας άφησε το στίγμα του στην ιστορία του χριστιανισμού. Η ιστορία τους καταγράφηκε από τον Ευσέβιο της Καισαρείας και αργότερα, τον 5ο αιώνα, ο Ευάγριος της Λυών έδωσε μια πιο λεπτομερή περιγραφή. Το Acaunum, ο τόπος του μαρτυρίου, μετονομάστηκε σε Saint-Maurice και έγινε σημαντικός τόπος προσκυνήματος. Η θυσία τους συμβολίζει την πίστη και την άρνηση συμβιβασμού με την κοσμική εξουσία σε θέματα θρησκευτικής συνείδησης. Αυτό συνέβη σε μια εποχή σκληρών διωγμών για τον χριστιανισμό, λίγο πριν από την αναγνώρισή του από τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Η παράδοση λέει ότι το αίμα των στρατιωτών πότιζε το έδαφος μετά το μαρτύριο και από αυτό φύτρωναν λουλούδια, κάτι που θεωρούνταν σημάδι καθαρότητας και θυσίας. Λέγεται επίσης ότι άγγελοι φύλαγαν τους άταφους νεκρούς της λεγεώνας μέχρι να τους βρουν οι ντόπιοι χριστιανοί και να τους θάψουν. Αργότερα, κατά την οικοδόμηση της βασιλικής του Saint-Maurice, η παράδοση αναφέρει θεραπείες για ασθενείς που επισκέπτονταν τον τάφο του Αγίου.

Στο Saint-Maurice της Ελβετίας, στις 22 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της γιορτής του, πραγματοποιείται λιτανεία με τα λείψανα του αγίου. Η πομπή, με τη συμμετοχή στρατιωτικών τιμητικών αγημάτων και πλήθους πιστών, περνά μέσα από την πόλη. Οι κάτοικοι στολίζουν τα σπίτια τους με σημαίες και λουλούδια, ενώ πραγματοποιούνται θρησκευτικές τελετές και λαϊκές γιορτές. Στην περιοχή Valais, στρατιωτικά τάγματα και σχολεία φέρουν το όνομά του, τιμώντας τον ως σύμβολο θάρρους και πίστης. Στις εκκλησίες που είναι αφιερωμένες στον Άγιο Μορίς, συνηθίζεται να προσφέρονται αναμνηστικά όπλα ή στρατιωτικά εμβλήματα ως αναθήματα, συμβολίζοντας την προστασία του.