Άγιος Μαρτίνος

Ο Μαρτίνος γεννήθηκε γύρω στο 316 μ.Χ. στη Savaria της Παννονίας, στο σημερινό Szombathely της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του ήταν υψηλόβαθμος Ρωμαίος στρατιωτικός τριβούνος. Η οικογένειά του μετακόμισε αργότερα στο Ticinum, στη σημερινή Παβία της Ιταλίας. Σε ηλικία δέκα ετών, ο Μαρτίνος έγινε κατηχητής, παρά τις αντιρρήσεις των γονέων του.
Στα δεκαπέντε του, ο Μαρτίνος εντάχθηκε στη ρωμαϊκή φρουρά ιππικού. Ένα αυτοκρατορικό διάταγμα απαιτούσε από τους γιους των βετεράνων να υπηρετούν στο στρατό. Υπηρέτησε υπό τους αυτοκράτορες Κωνστάντιο Β’ και Ιουλιανό τον Αποστάτη. Γύρω στο 337-338 μ.Χ., στην Αμιένη, μοιράστηκε τη στρατιωτική του χλαμύδα με έναν γυμνό ζητιάνο τον σκληρό χειμώνα. Εκείνη τη νύχτα, ο Μαρτίνος ονειρεύτηκε τον Χριστό να φοράει τον μισό μανδύα του. Βαπτίστηκε το Πάσχα του 339 μ.Χ. Συνέχισε να υπηρετεί στο στρατό για δύο ακόμη χρόνια. Στη συνέχεια ζήτησε την αποστρατεία του, δηλώνοντας ότι ήταν πλέον στρατιώτης του Χριστού. Αποστρατεύτηκε περίπου το 341 μ.Χ.
Μετά την αποστρατεία του, ο Μαρτίνος έγινε μαθητής του Αγίου Ιλαρίου του Πουατιέ. Ίδρυσε μοναστήρι στο Ligugé, το οποίο θεωρείται μία από τις παλαιότερες μοναστικές κοινότητες στη Δυτική Ευρώπη. Το 371 μ.Χ., ο Μαρτίνος εξελέγη επίσκοπος της Τουρ. Η εκλογή έγινε κατόπιν λαϊκής απαίτησης, αν και ο ίδιος αρχικά αρνήθηκε, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο για το αξίωμα. Ως επίσκοπος, ο Μαρτίνος διακρίθηκε για το ευαγγελιστικό του έργο στην ύπαιθρο. Κατέστρεψε ειδωλολατρικούς ναούς και ιερά δέντρα, ενώ ίδρυσε αγροτικές ενορίες. Ίδρυσε επίσης το Αββαείο του Μαρμουτιέ, ένα άλλο σημαντικό μοναστικό κέντρο, λίγο έξω από την Τουρ.
Ο Μαρτίνος πέθανε γύρω στο 397 μ.Χ. στο Candes, κατά τη διάρκεια μιας ποιμαντικής επίσκεψης. Το σώμα του μεταφέρθηκε με πλοίο στην Τουρ. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Νοεμβρίου. Η ζωή του συνδύαζε τη στρατιωτική πειθαρχία με την ταπεινότητα και την ακλόνητη πίστη, χαρακτηριστικά που χαρακτήρισαν την πρώιμη χριστιανική Ευρώπη.

Οι παραδόσεις αναφέρουν διάφορα θαύματα που αποδίδονται στον Μαρτίνο. Το πιο διάσημο είναι η εμφάνιση του Χριστού στον ύπνο του, φορώντας τον μισό μανδύα που είχε μοιραστεί με τον ζητιάνο. Άλλες αναφορές περιλαμβάνουν την ανάσταση νεκρών, όπως ενός κατηχητή και ενός σκλάβου, καθώς και πολυάριθμες θεραπείες ασθενών. Η λαϊκή παράδοση του αποδίδει επίσης την ικανότητα να ελέγχει στοιχεία της φύσης, όπως την κατεύθυνση των δέντρων που πέφτουν.

Η Ημέρα του Αγίου Μαρτίνου, στις 11 Νοεμβρίου, γιορτάζεται σε όλη την Ευρώπη. Σηματοδοτεί το τέλος του γεωργικού έτους και την έναρξη του χειμώνα. Ένα παραδοσιακό γεύμα είναι η ψητή χήνα. Αυτό συνδέεται με τον θρύλο ότι ο Μαρτίνος κρύφτηκε σε ένα γαλακτοκομείο για να αποφύγει την εκλογή του ως επίσκοπος. Στη Γερμανία και την Αυστρία, τα παιδιά κάνουν παρελάσεις με φανάρια (Laternenumzüge), τιμώντας την πράξη του να μοιράζεται φως και ζεστασιά. Γιορτάζουν επίσης τη δοκιμή νέου κρασιού (nouveau vin), καθώς ο εορτασμός του συμπίπτει με το τέλος της συγκομιδής των σταφυλιών. Σε ορισμένες περιοχές ανάβουν φωτιές και φωτιές διανυκτέρευσης.