Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία οι βασιλείς

Το 450 μ.Χ., ο θάνατος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ δημιούργησε ζήτημα διαδοχής στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η αδελφή του, η Πουλχερία, μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα και βαθιά θρησκευτική πίστη, είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο ως αντιβασίλισσα στα παιδικά χρόνια του αδελφού της. Η Πουλχερία ανέλαβε τη διαχείριση της κρίσης. Είχε δώσει όρκο παρθενίας. Επέλεξε ως σύζυγό της και διάδοχο του θρόνου τον Μαρκιανό, έναν ικανό στρατιωτικό, υπό τον όρο ότι ο όρκος της θα γινόταν σεβαστός. Η επιλογή αυτή εξασφάλισε τη σταθερότητα και τη συνέχεια της αυτοκρατορίας.
Ο Μαρκιανός, καταγόμενος από τη Θράκη, είχε διακριθεί στον αυτοκρατορικό στρατό. Ήρθε στο θρόνο μέσω του γάμου του με την Πουλχερία. Το ζευγάρι κυβέρνησε την Ανατολική Αυτοκρατορία από το 450 έως το 457 μ.Χ. Αντιμετώπισαν εξωτερικές απειλές, κυρίως από τον Αττίλα τον Ούννο. Ο Μαρκιανός αρνήθηκε να συνεχίσει να πληρώνει φόρους φόρου υποτέλειας, με αποτέλεσμα ο Αττίλας να στραφεί προς τη Δύση.
Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας τους ήταν η σύγκληση της Δ&#8217? Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας τους ήταν η σύγκληση της Β’ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. Η Σύνοδος καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό και διατύπωσε το δόγμα των δύο φύσεων του Χριστού, θείας και ανθρώπινης, σε ένα πρόσωπο. Η Πουλχερία και ο Μαρκίων οργάνωσαν τη Σύνοδο. Επηρέασαν το αποτέλεσμά της, επιδιώκοντας την ενότητα της Εκκλησίας και την ορθοδοξία της πίστης. Η απόφαση της Χαλκηδόνας διαμόρφωσε τον χριστιανικό κόσμο, με μακροχρόνιες συνέπειες.
Η Πουλχερία πέθανε το 453 μ.Χ. Ο Μαρκίων συνέχισε να κυβερνά μόνος του μέχρι τον θάνατό του το 457 μ.Χ. Και οι δύο αναγνωρίζονταν για την ευσέβειά τους, την προσήλωσή τους στην Ορθοδοξία και τις διοικητικές τους ικανότητες. Η βασιλεία τους θεωρείται περίοδος ανασυγκρότησης και σταθερότητας για την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, θέτοντας τα θεμέλια για τη μετέπειτα Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τους Αγίους Μαρκιανό και Πουλχερία ως ευσεβείς βασιλείς.

Οι Άγιοι Μαρκιανός και Πουλχερία δεν συνδέονται με άμεσες υπερφυσικές παρεμβάσεις. Η αγιότητά τους βασίζεται στην ευσεβή διακυβέρνησή τους και στη συμβολή τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Πουλχερία τιμάται για τον ενεργό ρόλο της στην προώθηση της λατρείας της Παναγίας και την οικοδόμηση εκκλησιών. Μια παράδοση της αποδίδει την εύρεση και μεταφορά ιερών λειψάνων στην Κωνσταντινούπολη, όπως η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Για τον Μαρκιανό, η επιτυχής διαχείριση της απειλής των Ούννων χωρίς να υποκύψει στις απαιτήσεις του Αττίλα θεωρήθηκε σημάδι θεϊκής εύνοιας. Η ίδια η επιτυχία του Δ&#8217? Οικουμενικής Συνόδου, υπό την ηγεσία τους, ερμηνεύτηκε από τους πιστούς ως αποτέλεσμα θεϊκής παρέμβασης για την επικράτηση της Ορθοδοξίας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη των Αγίων Μαρκιανού και Πουλχερίας στις 10 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή τελούνται πανηγυρικές Θείες Λειτουργίες σε εκκλησίες που είναι αφιερωμένες σε αυτούς ή όπου φυλάσσονται οι εικόνες τους. Οι πιστοί προσέρχονται για να τιμήσουν την προσφορά τους στην Ορθοδοξία και να ζητήσουν τη μεσιτεία τους. Στην εικονογραφία τους απεικονίζονται με αυτοκρατορικά ενδύματα, συχνά μαζί, να κρατούν το Ευαγγέλιο ή ένα ομοίωμα ναού, συμβολίζοντας την προσφορά τους στην Εκκλησία. Δεν έχουν καταγραφεί ιδιαίτερες τοπικές παραδόσεις ή έθιμα που να συνδέονται αποκλειστικά με αυτούς τους αγίους, εκτός από τη γενική ορθόδοξη λατρεία και τον σεβασμό προς τους ευσεβείς βασιλείς που διαμόρφωσαν την πίστη.