Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα οι Μεγαλομάρτυρες

Στα τέλη του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διέταξε έντονο διωγμό κατά των Χριστιανών. Το Ικόνιο στη Μικρά Ασία, ένα σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο, έγινε ο τόπος των γεγονότων για τον Ιουλιανό και τον Κύρο. Οι διωγμοί κορυφώθηκαν υπό τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Οι διωγμοί αυτοί είχαν ως στόχο την επιβολή της παραδοσιακής ρωμαϊκής θρησκείας. Καταπίεζαν επίσης τη χριστιανική πίστη, καθώς η Ρώμη τη θεωρούσε απειλή για την ενότητα του κράτους.
Η Ιουλιέτα, μια ευγενής χριστιανή, ζούσε στο Ικόνιο με τον νεαρό γιο της Κύρο. Όταν πέθανε ο σύζυγός της, η Ιουλιέτα αποφάσισε να εγκαταλείψει την πόλη. Ήθελε να αποφύγει τους διωγμούς που είχαν ενταθεί. Αναζήτησε καταφύγιο σε διάφορες περιοχές. Πρώτα πήγε στη Σελεύκεια και στη συνέχεια στην Ταρσό της Κιλικίας. Πολλοί χριστιανοί έφευγαν τότε από τα κέντρα της ρωμαϊκής εξουσίας, αναζητώντας ασφάλεια.
Στην Ταρσό, ο τοπικός άρχοντας Αλέξανδρος συνέλαβε την Ιουλία και τον Κύρο. Η κατηγορία ήταν η άρνηση να θυσιάσουν στα είδωλα. Η πράξη αυτή θεωρούνταν υποχρεωτική για όλους τους πολίτες της αυτοκρατορίας και αποτελούσε σύμβολο πίστης στο ρωμαϊκό κράτος. Ο Κύρος ήταν μόλις τριών ετών. Αρνήθηκε να αποκηρύξει τη χριστιανική του πίστη ενώπιον του ηγεμόνα. Η στάση του μικρού αγοριού, παρά την ηλικία του, όργωσε τον Αλέξανδρο.
Τα αρχαία κείμενα καταγράφουν τις λεπτομέρειες του μαρτυρίου τους. Περιγράφουν σκληρές δοκιμασίες. Η Ιουλιέτα υποβλήθηκε σε βασανιστήρια. Ο Κύρος προσπάθησε να φτάσει στη μητέρα του. Στη συνέχεια ξυλοκοπήθηκε και πέθανε. Αργότερα, η Ιουλιέτα αποκεφαλίστηκε. Τα σώματά τους πετάχτηκαν σε έναν λάκκο. Οι χριστιανοί τα βρήκαν και τα έθαψαν. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν τη βιαιότητα του διωγμού. Δείχνουν επίσης την ακλόνητη πίστη πολλών χριστιανών εκείνη την εποχή.

Οι παραδόσεις των θαυμάτων συνδέονται με τους Αγίους Κήρυκο και Ιουλιέτα. Αναπτύχθηκαν γύρω από τη ζωή τους. Μια γνωστή παράδοση αναφέρει ότι τα λείψανά τους, μετά τον λάκκο, διατηρήθηκαν ανέπαφα. Οι πιστοί τα ανακάλυψαν αργότερα. Τους αποδίδεται η θεραπεία ασθενειών, ιδίως παιδικών ασθενειών. Τους αποδίδεται επίσης προστασία από κινδύνους, ιδίως για τα παιδιά. Αυτές οι αναφορές έχουν ενισχύσει τη φήμη τους ως προστάτες.

Στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου, ο εορτασμός των Αγίων Κυρίκου και Ιουλίττας στις 15 Ιουλίου έχει ιδιαίτερη σημασία. Την παραμονή της γιορτής, τελούν εσπερινό με αρτοκλασία. Την ημέρα αυτή, μετά τη Θεία Λειτουργία, πολλά χωριά διοργανώνουν πανηγύρια. Οι πιστοί φέρνουν προσφορές στα παρεκκλήσια. Συχνά φέρνουν παιδικά ρούχα ή παιχνίδια. Ζητούν την προστασία των αγίων για τα παιδιά τους. Σε ορισμένα μέρη, μοιράζουν μικρά γλυκά ή ψωμί. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα σε οικογένειες με μικρά παιδιά. Αυτές οι παραδόσεις διατηρούν ζωντανή τη μνήμη των Αγίων. Διατηρούν επίσης την πίστη στην προστασία τους.