Αγία Πελαγία η μάρτυς

Η Αγία Πελαγία έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ., πιθανότατα στα χρόνια των διωγμών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Οι πληροφορίες για τη ζωή της προέρχονται κυρίως από αγιολογικές πηγές. Οι αφηγήσεις αυτές, αν και δεν πληρούν τα αυστηρά κριτήρια της σύγχρονης ιστοριογραφίας, αποτελούν τη βάση της χριστιανικής παράδοσης για την Αγία Πελαγία και το μαρτύριό της.
Η Πελαγία καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας. Η Ταρσός ήταν σημαντική πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κέντρο πολιτισμού και εμπορίου. Ήταν μια νεαρή γυναίκα, όμορφη και ευγενικής καταγωγής. Η πίστη της στον Χριστό ήταν βαθιά. Αυτό την έφερε σε σύγκρουση με τις ρωμαϊκές αρχές της εποχής, οι οποίες επέβαλαν τη λατρεία των ειδώλων και του αυτοκράτορα.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο γιος του τοπικού διοικητή της Ταρσού, ο οποίος ήταν ειδωλολάτρης, την ερωτεύτηκε βαθιά και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Η Πελαγία αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι ήταν αρραβωνιασμένη με τον Χριστό και είχε αφιερώσει τη ζωή της σ’ Αυτόν. Η άρνησή της εξόργισε τον νεαρό άνδρα, ο οποίος, απογοητευμένος, αυτοκτόνησε. Το γεγονός αυτό οδήγησε τον πατέρα του, τον κυβερνήτη, σε μεγάλο θυμό και θλίψη.
Ο διοικητής, αναζητώντας εκδίκηση, διέταξε τη σύλληψη της Πελαγίας. Υποβλήθηκε σε βασανιστήρια για να την κάνουν να απαρνηθεί την πίστη της. Ωστόσο, η Πελαγία παρέμεινε σταθερή στην πίστη της. Τελικά, καταδικάστηκε σε θάνατο από πυρά. Η παράδοση λέει ότι το σώμα της δεν κάηκε. Αντίθετα, έλιωσε σαν κερί και άφησε ένα άρωμα. Το μαρτύριό της χρονολογείται γύρω στο 287 μ.Χ.

Οι πιστοί αποδίδουν την αντοχή της Πελαγίας στα βασανιστήρια σε θεϊκή ενδυνάμωση.Το σώμα της, μετά τον θάνατο στην πυρά, λέγεται ότι παρέμεινε άθικτο και ανέδιδε ευωδία, σημάδι αγιότητας.Πολλές θεραπείες ασθενών αναφέρονται σε μεταγενέστερους χρόνους, ιδιαίτερα για δερματικές παθήσεις, με την επίκληση του ονόματός της.

Σε πολλές περιοχές, ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο, την ημέρα της εορτής της, 8 Οκτωβρίου, οι πιστοί φέρνουν στην εκκλησία αρωματικά φυτά και κεριά.Σε ορισμένα μοναστήρια, οι μοναχές φτιάχνουν ειδικά αρτοσκευάσματα σε σχήμα λουλουδιών, που συμβολίζουν την αγνότητα και την ευωδία του σώματος της Αγίας.Παλαιότερα, σε αγροτικές κοινότητες, υπήρχε το έθιμο να καίνε μικρές φωτιές το βράδυ πριν την εορτή της, σε ανάμνηση του μαρτυρίου της.Οι γυναίκες, ειδικά οι νέες, προσεύχονται στην Αγία για προστασία της αγνότητάς τους και για δύναμη απέναντι σε πειρασμούς.